W zależności od wersji auto na pusto ważyło 1095-1160 kg i oferowało ładowność na poziomie do 1165 kg.
Z ciekawostek można dodać, że w maju 1984 roku wypuszczono na bazie IV generacji Hiluxa sportowo-użytkowy model Toyoty, czyli Hilux Surf, który na rynkach zagranicznych otrzymał nazwę 4Runner.
Toyota Hilux IV zyskał sławę także za sprawą słynnego motoryzacyjnego show, kiedy to Top Gear próbował zniszczyć m.in. umieszczając czerwoną sztukę w wersji single cab na dachu wieżowca, który wyburzono za pomocą materiałów wybuchowych.
V generacja z lat 1988-1997
Piąte wydanie Hiluxa (N80, N90, N100, N110) pojawiło się we wrześniu 1988 roku. Nowoczesny wygląd oraz dotychczasowe dobre opinie torowały Toyocie kolejne sukcesy na rynku 1-tonowych pick-upów.
Gama silników dla modeli RWD obejmowała 1.8-litrową jednostkę benzynową (2Y) i 2.4-litrowy silnik wysokoprężny (2L), natomiast dla modeli 4WD obejmowała 2-litrowy silnik benzynowy (3Y) oraz 2.8-litrowy silnik Diesla.
W odpowiedzi na zapotrzebowanie ze strony klientów zwiększono liczbę modeli RWD z automatyczną skrzynią biegów, a także udostępniono luksusowy pakiet SSR dla krótkiego wariantu z napędem 4WD.
Nie wszyscy pamiętają też, że w 1989 roku w Hanowerze w Niemczech rozpoczęła się zagraniczna produkcja Hiluxa. Auta powstawały w ramach umowy partnerskiej między Toyotą a Volkswagenem, który oferowany był jako VW Taro.
W ramach modyfikacji w sierpniu 1991 roku przednie zawieszenie modelu z napędem 4×4 z podwójną kabiną zostało zmienione na niezależne zawieszenie z podwójnymi wahaczami poprzecznymi z drążkiem skrętnym, co jeszcze bardziej poprawiło komfort i stabilność jazdy.
W sierpniu 1994 roku gama silników dla modeli RWD stała się taka sama jak dla modeli 4WD i składała się z 2-litrowego silnika benzynowego (3Y) i 2.8-litrowego wysokoprężnego silnika, do którego w sierpniu dodano 2.4-litrowy turbodoładowany motor.
Toyota Hilux VI generacji
Hilux szóstej generacji (N140, N150, N160, N170) został wprowadzony na rynek we wrześniu 1997 roku.
Klienci mogli wybierać z napędu na 2WD lub 4WD. Gama silników obejmowała 2- i 2.7-litrowe jednostki benzynowe (1RZ-E, 3RZ-E) oraz 2.4- i 3-litrowe jednostki wysokoprężne (2L-TE, 5L).
W przypadku VI generacji Hilly ważył już od 1290 kg do 1650 kg a ładowność sięgała 1110 kg, chociaż były też i wersje mające po 775 kg – porównaniu do poprzedników po prostu zwiększano wraz z masą własną wysokość DMC.
Paka VI generacji mogła mieć 2160 mm długości po podłodze i szerokość do 1465 mm przy wysokości burt 400 mm (wersja z osobną skrzynią ładunkową na zdjęciu single cab pośrodku odpowiednio 2170 mm/1530mm/350 mm).
Hilly VII generacji produkowany w latach 2004-2015
Debiutująca na rynku w sierpniu 2004 roku VII wcielenie (AN10, AN20, AN30) kultowego pick-upa Toyotyi zyskało znacznie masywniejsze nadwozie z dużymi reflektorami.
Auto „urosło” też wewnątrz i na Starym Kontynencie było dostępne z jednostką wysokoprężną D-4D 2.5 l o mocach od 102 do 144 KM oraz z 3-litrowym turbodieslem generującym 171 KM.
Hilux siódmej generacji przeszedł dwa faceliftingi, dzięki czemu w 2008 roku zyskał bogato wyposażoną wersję z klimatyzacją, komputerem pokładowym i komfortowymi fotelami. W 2011 roku wprowadzono nowe lampy z przodu, zmodernizowano wzór grilla a wyposażenie stało się jeszcze bardziej luksusowe.
Na koniec dodam tylko, że VIII wcielenie Hiluxa pojawiło się w maju 2015 roku, lecz nie będę opisywał już tego typoszeregu z racji, że jest on ciągle w produkcji a ten przydługi tekst miał pokazać historyczne już wersje Hilly a nie promować obecny w sprzedaży model.
Mam nadzieję, że to moje lanie wody o historii Hiluxa zostanie mi wybaczone, zważywszy, że mamy dzisiaj lany poniedziałek 😉
Źródło zdjęć: Toyota
